sobota, 7 czerwca 2014

Prolog

  Usłyszałam dźwięk telefonu dochodzący z korytarza. Tata wstał z kanapy, odkładając gazetę na mały stolik pod oknem, za którym padał deszcz. Niebo było pochmurne. To był częsty widok. Byłam przyzwyczajona do takiej pogody, jednak wolałam słońce i zabawy na plaży.
- Dobrze, zaraz tam będę. - usłyszałam zdenerwowany głos taty. Wbiegłam na korytarz. Płakał.
- Tatusiu, co się stało? - spytałam nie wiedząc o co chodzi.
- Córciu... - mówił załamanym głosem.
***
   Chwilę później byliśmy w szpitalu. Nadal nie miałam pojęcia co się dzieje. Nie lubiłam tego miejsca. Bardzo. Czułam się tu dziwnie i nieswojo. Tata trzymał mnie mocno za rękę i ciągnął w stronę recepcji.
- Louise, usiądź tam, - wskazał na kilka krzeseł stojących na korytarzu. - ja zaraz do ciebie przyjdę.
  Zrobiłam to co kazał. Ściągnęłam mój różowy tornister z pleców, kładąc go na podłogę i usiadłam na drewnianym krześle, które było naprawdę niewygodne. Machał nogami w przód i w tył, tak jak przystało na siedmioletnią dziewczynkę. Nie wiedziałam, dlaczego tu jestem. Dlaczego tata płakał? Pierwszy raz w życiu widziałam kogoś tak smutnego. Spojrzałam na recepcję, od której właśnie odszedł tata i skierował się w moją stronę.
- Dlaczego tu jesteśmy tatusiu? Dlaczego jesteś taki smutny? - pytałam, lecz nie dostałam odpowiedzi. Kucnął przede mną.
- Kochanie, poczekam tu na babcię, dobrze? - przytaknęłam z uśmiechem, a ten pogłaskał mnie po głowie po czym zajął miejsce na krześle stojące obok mojego.
***
  Siedziałam w kuchni z babcią i dziadkiem, jedząc obiad. Oni też byli bardzo przygnębieni, ale nikt mi nie chciał powiedzieć dlaczego.
- Babciu, czemu tata i ty i dziadek jesteście smutni? - zadałam to pytania po raz kolejny od wyjazdu ze szpitala.
- Słonko, nie wiem czy chciałabyś to wiedzieć. - wydusiła z siebie wreszcie.
- Ale ja chcę!
- Louise, kochanie... Czy wiesz po co pojechałaś do szpitala z tatą? - położyła ręce na stole, opierając się o niego łokciami.
- Nie. Tata tylko płakał.
- Oh...! - podeszła do mnie i mnie przytuliła ze łzami w oczach.
- Kochanie... Twoja mamusia jest w szpitalu... - jąkała się, łkając.

 
  Szłam ulicą. Na niebie nie było ani śladu chmur, tylko piękne australijskie słońce. Uważam, że Sydney to piękne miasto. Miałam to szczęście przyjechać tutaj z tatą na rok. On przyjechał tu w sprawach służbowych. Był jedyną bliską mi osobą. Oczywiście mam jeszcze dziadków, którzy mieszkają w Liverpool'u – a więc z naszego rodzinnego miasta. Wyjechałam do Australii, aby trochę zmienić klimat. Tutaj słońce, a tam deszcz. Mam nadzieję, że szybko się tu odnajdę.
   To był pierwszy dzień pracy mojego ojca. Pojechałam z nim, chcąc poznać trochę ludzi, którzy będą z nim współpracować. Najpierw zapoznałam się ze znajomym taty, z którym kiedyś pracował w Liverpool'u, a potem na stałe wyjechał do Sydney. Nazywał się Zack. Następną osobą, którą poznałam tego dnia była Natalie. Całkiem fajna osoba, cały czas uśmiechnięta. Dobrze się dogadywałyśmy.
   Cały dzień siedziałam u taty na policji. Obserwowałam co każdy robi. Nadchodził wieczór. Nagle zadzwonił telefon.
- Tutaj posterunek policji w Sydney, słucham. - odebrał mój ojciec. - Gdzie pan teraz jest? Niech pan tam zostanie, zaraz na miejscu pojawi się policja. - odłożył telefon i wstał. - Na Koralowej został okradziony sklep „Salvador” - zaczął przekazywać informacje innym. Siedziałam koło niego i słuchałam.
- Louise, zostań tu. Ja... - zwrócił się do mnie.
- Jak to? Ty jedziesz? - przerwałam mu.
- Tak, to moja praca, kochanie. - powiedział spokojnie.
- Ale... - nie wiem czemu się martwiłam, przecież wykonywał ten zawód przez większość mojego życia. - … a jak ci się coś stanie?
- Nic mi się nie stanie. Prawdopodobnie bandyci już uciekli.
- „Prawdopodobnie” - podkreśliłam.
- Słonko, bywałem wzywany w gorszych sprawach. - położył rękę na moim ramieniu.
- Wiem... Chcę tam jechać z tobą.
- Louise, nie mogę cię narazić na jakiekolwiek niebezpieczeństwo.
- A więc jednak przyznajesz, że to niebezpieczne. - wtrąciłam, a on wzdychnął. - Tato, teraz rozumiesz w jakiej się znajduję sytuacji. Ja się martwię o ciebie, a ty o mnie. Proszę, pozwól mi jechać z tobą. - powiedziałam, a on po chwili szybkiego namysłu zgodził się i to chyba tylko dlatego, że nie miał czasu na dyskutowanie ze mną.
  Razem z Natalie pojechaliśmy w miejce, gdzie był napad. Przed sklepem stały już cztery radiowozy.
- Louise, zostań tu. Masz się nigdzie stąd nie ruszać, rozumiesz? - przytaknęłam. - Natalie, czy możesz ją przypilnować.
- Nie ma sprawy. Myślę, że nie będzie z nią żadnego problemu. - uśmiechnęła się do niego. Poszedł w stronę grupki policjantów, coś się ich zapytał, a potem wszedł do sklepu, gdzie miał miejsce napad.
  Nie było go już od dziesięciu minut, a Natalie się nie odzywała. Panowała grobowa cisza.
- Mogę wyjść? - spytałam, nie mogąc dłużej wytrzymać w tym samochodzie.
- Nie ma mowy. Musisz tu zostać. Tam nadal jest niebezpiecznie. - odpowiedziała surowo Natalie.
- Ale przecież nic się nie dzieje. Pewnie teraz przeszukują tylko ten sklep. - zabrzmiałam obojętnie, lecz wcale nie było mi wszystko jedno.
- Och Louise, Louise. Jestem policjantką od czternastu lat. Mam doświadczenie w tych sprawach. - powiedziała łagodniej.
- A czy chociaż mogę wyjść na świerze powietrze? Trochę tu duszno. - marudziłam, ale bardzo chciałam być tam z moim tatą. Na prawdę się o niego martwiłam.
-  Powiedziałam, że nie ma mowy. Ci włamywacze mogą być wszędzie. - więcej się nie odzywałam. Nie miałam siły już nią dyskutować. Wszystko było dobrze dopóki nie usłyszałam strzału.

______________________________
Oto prolog. Mam nadzieję, że się podoba. Na razie nic się nie dzieje, ale później... zobaczymy. Liczę na komentarze, które są baaardzo ważne :)